Zapobieganie powstawaniu i powiększaniu się dziury ozonowej

Zjawisko dziury ozonowej zaobserwowano dosyć późno, ale też niemal natychmiast uświadomiono sobie znaczenie problemu i podjęto działania ochronne i zapobiegawcze. Już w 1987 roku podpisany został międzynarodowy Protokół Montrealski, w którym państwa-strony protokołu zobowiązały się do pięćdziesięcioprocentowej redukcji produkowanych freonów do roku 2000 (w stosunku do wielkości produkcji osiąganej w 1986 r.). Protokół faktycznie zaowocował zmniejszeniem obecności tych gazów w atmosferze. Dodatkowo w 1990 r. Podpisano kolejny międzynarodowy akt, mający na celu ochronę ozonosfery tzw. Konwencję Wiedeńską. Jej głównym postanowieniem jest zakaz produkcji freonów i importu urządzeń, których działanie opiera się na tych gazach. Przemysł kosmetyczny już dawno zrezygnował z zastosowania freonowych aerozoli w dezodorantach a produkowane współcześnie sprzęty chłodzące (lodówki, chłodziarki, zamrażarki) również pozbawione są tych gazów.

Zgodnie z ostatnimi szacunkami naukowców, wskutek zakazu używania freonów dotychczas wyemitowane gazy powinny zostać zneutralizowane i usunięte z atmosfery w ciągu mniej więcej 50 lat, dzięki czemu, o ile nie nastąpią nieprzewidziane wydarzenia, dziura ozonowa nie powinna ulegać zmianom, a poziom ozonu w stratosferze stopniowo będzie się wyrównywał i stabilizował, do całkowitego zniknięcia dziury ozonowej w okolicach roku 2065.

Jest to dosyć trudne do oszacowania z uwagi na fakt, że nawet na przestrzeni jednego roku dziura ozonowa podlega znacznym wahaniom, co jest uzależnione od ilości promieniowania słonecznego docierającego do strategicznych, podbiegunowych rejonów.